آه که تو 
به تمامی به فراموشی سپردی
که روزگار درازی
من مالک قلبت بودم 
دلت چه شیرین
خطاکار و کوچک بود 
از این شیرین تر و خطاکارتر نمی توان یافت 
آه که تو 
عشق و اندوهی را 
به فراموشی سپردی
که قلبم را می فشردند
نمی دانم عشق برتر از اندوه بود 
تنها میدانم هر دو بزرگ بودند